ابوجعفر محمد بن علي (ع)، معصوم هفتم و امام پنجم شيعيان است. تولد آن حضرت را به اختلاف در اول رجب يا 3 صفر 56 يا 57 ه. ق گفتهاند، اما بنابر قول مشهور ولادت وي روز اول رجب 57 ه. ق است. مادر آن حضرت فاطمه دختر امام حسن مجتبي (ع) است كه كنيه آن امعبدالله يا امالحسن است. با اين ترتيب آن حضرت هم از جانب مادر و هم از جانب پدر فاطمي و علوي بودهاست. لقب ايشان به سبب دانش بيكران باقر يا باقرالعلوم (از مصدر بقر به معناي شكافتن و وسعت دادن) ميباشد.
صدوق و طوسي در امالي خود روايت كردهاند كه رسول الله (ص) آن حضرت را باقر ناميد و به جابر بن عبدالله انصاري فرمود: اي جابر! زمان يكي از اولاد مرا كه از فرزندان حسين (ع) است، درك خواهي كرد. او همنام من است و علم را با مهارت بسط ميدهد و ميشكافد. وقتي وي را ديدي، سلام مرا به او برسان.
حضرت هنگام شهادت پدرخود امام زين العابدين (ع) كه در سال 94 هجري رخ داد، سى و نه سال داشت.
پايه گذار نهضت بزرگ علمى، در علم، زهد، عظمت و فضيلت سرآمد همه بزرگان بنى هاشم بود و مقام بزرگ علمى و اخلاقى او مورد تصديق دوست و دشمن بوده است.
تعدادي از رجال و شخصيتهاى بزرگ علمى آن روز، و نيز عدهاى از ياران پيامبر (ص) كه هنوز درحال حيات بودند، از جمله جابر بن يزيد جعفى و كيسان سجستانى (از تابعين) و فقهائى مانند: ابن مبارك، زهرى، اوزاعى، ابوحنيفه، مالك، شافعى، زياد بن منذرنهدى و . . . از محضر آن حضرت استفاده مىكردند و از آثار علمى او بهرهمند شده كه سخنان آن حضرت را، بى واسطه و گاه با چند واسطه، نقل نمودهاند.
امام محمد باقر(ع) با خلفايي چون 1- وليد بن عبدالملك (86-96)، 2- سليمان بن عبدالملك (96-99)، 3- عمر بن عبدالعزيز (99-101)، 4- يزيد بن عبدالملك (101-105) و 5- هشام بن عبدالملك (105-125) معاصر بود كه از اين خلفا، به استثناى عمر بن عبدالعزيز- كه شخصى نسبتا دادگر و نسبت به خاندان پيامبر (ص) علاقهمند بود- همگى در ستمگرى و استبداد و خودكامگى دست كمى از نياكان خود نداشتند و مخصوصاً نسبت به پيشواى پنجم همواره سختگيرى ميكردند.
امام باقر در سال 114 هجرى با طرح مرموز ومخفيانه هشام بن عبدالملک ، مسموم و به شهادت رسيد، و در شهر مدينه در قبرستان معروف بقيع، كنار قبر پدر و جدش، به خاك سپده شد. دوران امامت آن حضرت هيجده سال بوده است.
+ نوشته شده توسط خبر اقلید در
87/04/14 و ساعت
2 قبل از ظهر |